|
Het architectonisch geheugen
is het spiegelbeeld van de aloude geheugenkunst der
redenaars. Het is veelzijdig en dynamisch, individueel
en collectief.
Kennis van de bestaande leefomgeving is essentieel voor elke
architect en voor de waarderingskunst van het gebouwde
erfgoed. Deze kunst vereist een eigen
onderzoekssystematiek van zowel immateriële
kwaliteiten als tastbare materialen en constructies. Met het
oog op duurzaamheid en de beperkt beschikbare open
ruimte ligt de toekom- stige ontwerpopgave in het inventief
verbouwen van de aanwezige voorraad van gebouwen. Ook
de actuele roep om een Mooi Nederland vraagt om een
zorgzame omgang met de gematerialiseerde
‘huizen van
herinnering’.
Inhoud:
Inleiding
Positie en paradigma
Geheugen
Verhouding
Verankering
Aanschouwing
Geweten
Geheugenpaleizen
Mentaliteitsverandering
Waarderingskunst
Waarderingsmodel
Vorm
Structuur
Materiaal
Geschiedenis
Gebruik
Plaats
Onderzoek en nieuwe opgaven
Slot en dankwoord
Noten
Over de auteur
Marieke Kuipers
(1951) is architectuurhistorisch specialist in jong erfgoed
van de gebouwde omgeving. Het werkdomein strekt zich uit van
cultuurwaarden-analyse tot historisch-moderne
materialiteit en de recente beleidsontwikke- lingen in
de erfgoedsector. Het richt zich op de
conceptuele verbinding van oud en nieuw in het
ontwerp, met name de borging van cultuurhistorische
continuïteit en kwaliteit.
In 2008 is zij benoemd als deeltijdhoogleraar Cultureel
Erfgoed in het bijzonder van de architectuur van de
twintigste eeuw aan de Faculteit Bouwkunde van de TU
Delft. Het vakgebied vormt een verbinding met en
uitbreiding van de drie werkterreinen van ®MIT
– modificatie, interventie en
transformatie, onderzoek en restauratie/renovatie.
Omdat aanpassing van de bestaande gebouwenvoorraad
dé ontwerpopgave van de toekomst wordt, zal
elke architect te maken krijgen met deze werkterreinen
en bekend moeten zijn met waarderingsmethoden en
moderne bouwhistorie. Van 2000 tot 2008 was zij
bijzonder hoogleraar Cultureel Erfgoed aan de
Faculteit der Cultuurweten- schappen van de Universiteit
Maastricht. Daarnaast is zij werkzaam als
senior-specialist bij de Rijksdienst voor het
Cultureel Erfgoed te Amersfoort (en vanaf 1977 bij de
respectieve voorgangers RDMZ en RACM te Zeist) en
actief in internationale kennisnetwerken. In 1987
promoveerde zij aan de RU Groningen op het
proefschrift Bouwen in beton. Experimenten in de
volkshuisvesting voor 1940. Inmiddels is het
onderzoeksveld verbreed naar de architectonische en
cultuurhistorische erfenis van de twintigste
eeuw.
|
|
The
architectural memory is the mirror image of the ancient art
of memory practised by the rhetoricians. It is
versatile and dynamic, individual and collective.
It is essential for any architect to understand the
environment we live in, and to be able to assess the
value of our built heritage. This art demands its own
investigation framework, encompassing both intangible
qualities and tangible materials and structures. Due to
the demands of sustainability and the limited
availability of open spaces future design challenges
will largely be related to creative modification of
the existing building stock. The calls to make the
Netherlands visually more attractive also underline
the need to treat the Memory Houses with
care.
Contents:
Introduction
Position and paradigm
Memory
Relationship
Anchoring
Observation
Conscience
Memory Palaces
A shift in attitude
The art of evaluation
Evaluation model
Form
Structure
Material
History
Use
Place
Research and new challenges
Conclusion and acknowledgments
Notes
About the
author
Marieke
Kuipers (1951) is an architectural historic specialist
in recent built heritage. The study field stretches
from the analysis of cultural values to historic
modern materiality and the recent policy developments
in the heritage sector. Its focus is on the conceptual
connection of old and new in the design, especially
the guarantee of cultural historical continuity and
quality.
In 2008 she has been appointed part-time professor of
Cultural Heritage, in particular of 20th century
architecture at the Faculty of Architecture of Delft
University of Technology.
This speciality provides both a connection with and
extension of the three main fields of ®MIT
– modification, intervention and
transformation, research and
restoration/renovation.
Because adaptions of the existing building stock will
be the major design assignment of the future,
every architect will be dealing with these fields and
has to be familiar with valuation methods as well as
modern Bauforschung.
From 2000 till 2008 she has been part-time professor
of Cultural Heritage with the Faculty of Arts and
Culture of Maastricht University. In addition, she is
currently working as a senior specialist with The
Netherlands Cultural Heritage Agency at Amersfoort
(and, since 1977, with its precursors RDMZ and RACM,
respectively, at Zeist) and active in international net-
works of knowledge.
In 1987 she received her PhD from Groningen State
University for her research on housing experiments in
concrete, built before 1940. Meanwhile, the scope of
research has broadened towards the architectural and
cultural historical legacy of the 20th century.
|
